از جوهر شفاعت تيغت ، بعيد نيست * گر بگذرد ز آتش دوزخ سلامت آب آمد به آستان تو گريان و عذرخواه * با عزم پاى بوسى و قصد اقامت آب مىخوانمت به نام ابو الفضل و ، شوق را * در ديدگان منتظرم ، بسته قامت آب « 1 » * * * آفتاب شعله پوش : گيسوى خورشيد مىلغزيد روى خيمه‌ها * خون و آتش مىتراويد از سبوى خيمه‌ها آب ، پشت تپّه‌ها ، مىشست زخم دشت را * از شرار تشنگى پر بو جوى خيمه‌ها آسمان ، آرام در شطّ شقايق مىنشست * ارغوان مىريخت در جام وضوى خيمه‌ها شهريار عشق ، در گرم بيابان خفته بود * اسب ، با زين تهى مىرفت سوى خيمه‌ها گرد را سر تا به پا آغوش استقبال كرد * آفتابى شعله‌پوش از روبروى خيمه‌ها شيهه‌ى خونين شنيد و از حرم بيرون دويد * شوق را ، عرشى غزال آيه بوى خيمه‌ها اسب رنگين يال و تنها بود ، تنهاتر ز كوه * خاك شد با گام رجعت آرزوى خيمه‌ها ساربانان در جرس ، زنگ اسارت داشتند * بال مىزد بغض عصمت در گلوى خيمه‌ها « 2 »

--> ( 1 ) - بال سرخ قنوت ؛ ص 167 . ( 2 ) - آينه در كربلاست ؛ ص 16 .